Dag 4 Cartagena

Na een niet al te beste nacht (harde wind, hitte, geen airco en veel ongedierte) toch weer vroeg wakker om nog even te kunnen genieten van het fantastische uitzicht. Vroeg de douche in om voor het ontbijt nog een paar prachtige foto's vanaf het strand te maken. Maar wat is het zo vroeg toch alweer zo ontzetted heet en vochtig, ik denk dat de temperatuur niet lager is geweest dan 28 graden is geweest....Maar al het gezweet mag de pret niet drukken drukken hoor!!!!

Om 8 uur zijn we vertokken richting Cartagena. We hebben eerst nog even en site inspection gedaan in hotel Villa Maria Tayrona, net buiten het nationaal park gelegen. Een schitterend gelegen hotel met bungalows gemaakt van bamboe, maar van alle gemakken voorzien.

Via Santa Marta en Barranquilla (deze stad met ruim 1 miljoen inwoners ligt aan de rivier de Magdalena en heeft de grootste haven van Colombia. Zangeres Shakira is hier geboren en Barranquila heeft de grootste carnavalsoptocht ter wereld na die in Rio de Janeiro) komen we rond 3 uur aan in Cartagena. Cartagena is een van de meest indrukwekkende steden van Zuid Amerika. In deze havenstad verzamelden de Spanjaarden de schatten uit de nieuwe veroverde gebieden, die dan eens per jaar verscheept werden in de beroemde "zilvervloten". De stad was dan ook een geliefd doelwit van piraten en vijandelijke legers en werd daarom beschermd door de indrukwekkende stadsmuren en forten die nog steeds de oude stad domineren. Het historische centrum binnen de muren is een van de best bewaarde Spaans koloniale centra van het continent. De smalle straatjes verbinden de vele bloemrijke pleintjes die leiden langs de grote herenhuizen en palazzo's die de Spaanse elite liet bouwen. De bruisende stad is ook het centrum van de Afro Caribische cultuur en muziek. Na aankomst hebben we een korte stadstour gemaakt en hebben onder andere het Convento Santa Cruz de la Popa, het fort, Castillo San Felipe de Barajas, en de prachtige binnenstad bezocht. De groep slaapt in 3 verschillende hotels in de binnenstad, wij in Casablanca BB (Belle & Boutique) waar een fantastisch mooie kamer krijgen toegewezen. We hebben samen met Desiree en Remona genoten van een heerlijk drankje op het dakterras en uiteraard hadden we even tijd nodig om te internetten (want een dag geen wifi en je loopt gigantisch achter haha!). Het diner werdt geserveerd in Casa Pestagua Boutique hotel en na het diner hebben we genoten van een heerlijk drankje in Cafe del Mar gelegen op de oude stadsmuur met een prachtig uitzicht over de zee....Een leuke afsluiter van een weer geweldige dag!!!

Dag 3 Tayrona National Park

En vanmorgen waren we weer voor de wekker wakker, dus we hadden alle tijd om te douchen en de tassen in te pakken. Na het ontbijt werden we afgezet op de domestic terminal van de luchthaven van Bogota. Onze vlucht naar Santa Marta zou om 10.19 uur vertekken en was goed op tijd, zelfs te vroeg. Tijdens de vlucht heb ik mijn blog bijgewerkt, dus het uurtje was zo voorbij. Bij het verlaten van het vliegtuig merkten we al heel snel het grote verschil in temperatuur met Bogota. Het was zonnig en een temperatuur van dik 30 graden!!! Op de kleine luchthaven van Santa Marta stond onze gids Andres al klaar. Santa Marta is de oudste stad van Colombia en de plek waar Simon Bolivar stierf. Santa Marta, gelegen aan de pacific, is de toegangspoort tot Tayrona National Park. Tayrona NP is zonder twijfel hét Caribische natuurparadijs van Colombia. Het beschermt een ongerept regenwoud dat zich langs de Caribische kust uitstrekt en tal van wandelmogelijkheden en ontspanning biedt. Het park ligt aan de voet van de Sierra Nevada de Santa Marta, het hoogste kustgebergte ter wereld. Vanaf de luchthaven was het nog een uurtje rijden naar onze volgende accommodatie, Ecohabs Tayrona. De lodge is gelegen aan het prachtige Canaveral Beach. The bungalows zijn tegen een helling gebouwd, gemaakt van hout en de daken zijn bedekt met palmbladeren, geïnspireerd door de oorspronkelijke Tayrona stam. Vanaf de bungalow hebben we een fantastisch uitzicht over de Caribische zee. Na de lunch maken we een wandeling door het park onder leiding van de vandaag 75-jaar geworden gids Manuel en zien behalve prachtige natuur ook apen en heel veel hard werkende mieren! Uiteraard krijgen we onderweg de mooiste uitzichten over de Caribische zee te zien. Na terugkomst hebben we tot half 8 de tijd om lekker even te relaxen voordat we gaan eten!!!

Dag 2 Bogota

De volgende morgen werden we rond 7 uur verwacht voor het ontbijt, omdat we om 8 uur zouden vertrekken voor een stadstour door Bogota.

Door het vele verkeer en gigantische files kwamen we aan de bij de 1^e stop, Cerro de Monserrate. Met de funicular werden we naar 3150 meter gebracht. Eenmaal boven werden we getrakteerd op een fantastisch uitzicht over de gehele stad. Helaas konden we niet helemaal zien hoe uitgestrekt deze stad is door de ochtend mist, maar ook door de smog. Boven op de berg vind je 2 restaurants, een klooster en een kerk met de zwarte madonna. Teven is er een toeristisch straatje, genaamd Calle del Candelero, met een hoop souvenir winkeltjes met lokale producten. Bij een van de winkeltjes maakten we kennis met een kopje coca thee, wat erg goed is tegen hoogteziekte, verschillende kwalen en weerstand.

Eenmaal beneden stond de bus alweer klaar om ons naar het Museo del Oro (goudmuseum) te brengen. Het museum is gelegen aan het Parque del Santander en herbergt meer dan 35000 stukken uit de pre Colombiaanse tijd.

Vanaf het museum zijn we richting het koloniale centrum van de stad, La Candelaria, gelopen. Een korte stop op Plaza de Bolivar, met de prachtige kathedraal, Palacio de Justicia en Capatolio Nacional. Op de hoek van het plein vind je ook Colegio de San Bartolome, Bogota’s oudste universiteit. Via een kleurrijk straatje kwamen bij aan bij het Opera hotel, een prachtig koloniaal hotel, waar we een korte rondleiding kregen. Daarna was het tijd voor de lunch, we werden naar het T-Bone restaurant gebracht, waar een mooie tafel voor ons gedekt was in een binnentuin. Uiteraard kon een goede biefstuk niet ontbreken op het menu!!!

Omdat we door de drukte in het verkeer vertraging hadden opgelopen konden we helaas geen bezoek meer brengen aan het museo Botero, een bekende schilder uit Colombia.

We zijn na de lunch dus meteen naar Zipaquira gereden, wat eigenlijk maar 30 km vanaf Bogota is gelegen, maar hebben er door het drukke verkeer bijna 2 uur over gedaan. Zipaquira is bekend om de zout mijn, waar mijn sinds de 15^e eeuw al zout heeft gewonnen. Nu is er een ondergrondse zout kathedraal te vinden. Na het binnentreden van de mijnschacht word je via het pad wat Jezus heeft afgelegd geleid naar de kathedraal, gelegen op 180 meter diepte, met een adembenemend verlicht 16 meter hoog kruis. Een fantastische ervaring.

Toen we buitenkwamen was het al donker en net voor 8 uur waren we terug in het hotel om ons nog even op te frissen voor het diner. Jose, de eigenaar van het lokaal agentschap, heeft ons vergezeld tijdens het diner in het fantastische restaurant Andres Carne de Res D.C. Een kleurrijk restaurant met 4 verdiepingen, helemaal vol met Colombianen die aan het eten, dansen en feesten waren. Wat een sfeer en ook het eten smaakte weer voortreffelijk!

Na het eten zijn we teruggelopen naar het hotel en zijn we lekker geslapen! Het einde van een eerste fantastische dag in Colombia.

Dag 1 Op weg naar Colombia

Om half 10 was het verzamelen bij de KLM incheck balie op Schiphol! Door de nog steeds strenge controles door de marechaussee stonden er grote files net voor Schiphol. Over de laatste 2 km heb ik meer dan een half uur gedaan, maar uiteindelijk was ik netjes op tijd. Helaas hadden een aantal medereizigers meer pech en waren gelukkig net op tijd binnen. Na een vlotte incheck en een wat langer durende security control konden we nog even genieten van een hapje en een drankje in de KLM Crown Lounge! Perfect geregeld door Caroline van de KLM. Met een klein half uurtje vertraging vertrokken we richting Bogota, een vlucht van iets meer dan 10 uur! We hadden allemaal een plekje in de comfort class, ik zelfs op de 1^e rij, dus nog meer beenruimte! Een prima plekje voor de komende 10 uur! Rond half 5 lokale tijd zijn we geland in Bogota, waar we werden opgewacht door Catalina van het lokale agentschap. We konden meteen kennismaken met de chaos in het verkeer in deze stad met 9 miljoen inwoners. Bogota is gelegen op 2600 meter hoogte en heeft het gehele jaar een gemiddelde temperatuur van 20 graden. Het is een uitgestrekte stad en biedt zelfs een netwerk van 120 km aan fietspaden. Aangekomen in het 5* B.O.G. hotel kregen we een prachtige kamer op de 5^e verdieping toegewezen. Iedereen was bekaf, mede natuurlijk door het tijdsverschil van 7 uur, maar toch hebben nog een drankje gedaan in de bar en een hapje gegeten in het restaurant van het hotel. Inmiddels was het voor ons al half 3 ’s nachts! Na het eten zijn we allemaal lekker gaan slapen, maar uiteraard was iedereen vroeg in de ochtend al weer wakker…zo fijn een jetlag….

Dag 7 Via Kaapstad terug naar huis

De zon scheen, maar er waaide een fris windje. Toch was het ruim 22-23 graden. We reden door het Westkust National Park, nadat we een omweg wegens wegwerkzaamheden hadden moeten maken om in Langebaan te komen. Daarbij kwamen we langs de rand van Saldahna en de terminals waar het ijzererts verladen wordt op schepen.

In het Westcoast National Park was het rustig, behalve enkele struisvogels en een kudde elanden was er weinig te zien.

Op V&A Waterfront in Kaapstad hadden we afgesproken met nichtje Sandra en haar partner Gé om samen een lunch te nemen bij Harbour House. Dat was erg gezellig en toen we eindelijk opbraken waren het restaurant en het terras bijna leeg!

Daarna zetten we koers naar Villiersdorp, en met vereende krachten was de auto in een wip leeggehaald en alles weer terug op zijn plek gezet.

We hebben weer ruim 3000 km gereden door een ons bekend en favoriet deel van Zuid-Afrika, maar dat voor Sylvia nog een nieuwe ontdekking was.

Dag 6 naar de Westkust

Alweer zagen we onder het rijden de zon opkomen, het was een frisse morgen en de werkers bij de talrijke druiven-en rozijnen bedrijven waren zich al bij een vuurtje aan het opwarmen. Slechts op een enkele plek lagen nog druiven te drogen, de druivenoogst begint in deze streek dan ook al in november.

De rit verliep voorspoedig, even na 9 uur hadden we onze koffiepauze ter hoogte van Springbok, de lunchpauze volgde bij een tankstation net voor Clanwilliam. De picknickzitjes stonden in de schaduw op groen gras.

Omdat we ruim in de tijd zaten, besloten we eerst even naar Lambert’s Bay te rijden. Vivian en Sylvia waren nog niet eerder op Bird Island bij de Jan van Gents geweest.

Onderweg naar Draaihoek Lodge zagen we de kilometerslange trein voorbijkomen, die ijzererts vervoert naar Saldahna. Helaas was Marietjie van Draaihoek zelf niet aanwezig om ons welkom te heten, ze was in Kaapstad om de bruiloft van haar dochter bij te wonen. We zouden echter goed verzorgd worden.

We liepen door de duinen naar het strand en dronken daar een sundowner.

Het was heerlijk weer maar hier aan de kust toch bijna 10 graden minder dan in het binnenland waar het in de buurt van Clanwilliam ruim 30 graden was. Na een sprintje op het strand was het heerlijk relaxen alvorens we gingen eten in het restaurant. Er stond kreeft op het menu en we lieten het ons goed smaken.

Dag 5 Naar Augrabies Falls

Geen enkel geluid van een brullende leeuw, of lachende hyena had ons die nacht uit de slaap gehouden. We stonden dan ook fris en monter tijdig langs het bed, klaar voor actie.

De zon kwam net op toen we nog voor half 7 op het pad noordwaarts reden. Voor ons reed een vijftal auto's, het waren de Rooiputs campinggasten, die net als wij al vroeg midden in het park op weg konden. Bij Kij Kij was het raak. Een nog jonge leeuw lag heerlijk in het gouden licht van de zon te genieten, twee anderen op enige afstand. Uit de auto's van de campinggasten kwamen enorme kanonnen door de ramen naar buiten steken. Daar konden wij met onze apparatuur niet tegenop. Na een poosje kwamen de twee leeuwen bij elkaar om wat te stoeien. Vervolgens liep een van hen naar de leeuw in het zonlicht en ook daar volgde een stoeipartijtje. Tenslotte hielden ze het voor gezien en ze liepen gedrieën heel relaxed het duin op. Boven op het duin draaiden ze zich een voor een nog eens om, als om voor ons te poseren, waarna ze achter de struiken en over de toppen verdwenen. We zagen wat verderop enkele jackals, in totaal wel een stuk of 11.

Struisvogels, gemsbokken, red hartebeest en twee enorm grote kuddes springbokken. Het waren batchelor herds en de bokken waren twee aan twee in gevecht. Zo nu en dan sprong er een met 4 poten tegelijk de lucht in, een prachtig gezicht. We reden weer tot aan Melkvlei, namen daar een smoothie en een vruchtenreep en vluchtten weer de auto in. Er stond een frisse wind, voor het eerst op deze trip. Het was ook maar 21 graden.

Op de terugweg kwamen we andermaal voorbij aan de springbokken en we zagen dat ze bijna allemaal één richting uitkeken. We stopten en hoorden ook alarmcalls. We scanden de omgeving af totdat Ad ver weg drie leeuwen zag liggen, onder een struik bijna op de top van een duin. Bijna tegelijkertijd zag ik nog twee leeuwen opzij daarvan liggen. Maar het waren geen 5 leeuwen, nee het waren er 7 in totaal.

Voldaan reden we terug naar de lodge waar we moesten wachten op ons ontbijt, dit ofschoon we duidelijke afspraken hierover hadden gemaakt. Later bleek dat het 't wachten niet waard was geweest, we kregen ieder een vierde partje toast met een gebakken ei en twee worstjes met bacon er omheen. Jus uit een pak, geen koffie, geen thee. Die koffie werd op ons verzoek nagebracht, wat weer wachttijd opleverde. Enfin, geen best einde van ons verblijf in de Rooiputs Lodge.

Op weg naar de uitgang van het park was verder niets meer te zien. We waren rond 1 uur terug in Upington, deden daar snel een paar boodschappen en reden verder naar Augrabies Falls National Park. Het was inmiddels weer goed heet geworden. We kwamen de Duitse snelheidsduivels weer tegen bij de ingang van het park.

Inmiddels wisten we dat het om een nieuwe Mercedes ging, want alle volgauto's waren ook van Mercedes. Op het stuk van Kakamas naar Pofadder ligt ook weer een snelheidstest traject, en we lazen later dat er slechts enkele plaatsen in de wereld zijn, waar dit mogelijk is.

In Augrabies Falls aangekomen maakten we eerst de onze warme maaltijd klaar, want na dat zuinige ontbijt had iedereen trek. In de late namiddag, toen de ergste hitte voorbij was, liepen we naar de Falls. Alles was fantastisch opgeknapt nadat de overstroming enkele jaren geleden alle platforms verwoest had. Er stond flink wat water in de falls maar niet optimaal, want het was in heel Zuid-Afrika droger dan normaal geweest.

Van ieder platform had je weer een ander zicht en de laaghangende zon gaf het geheel een aparte dimensie.

Bij Augrabies Falls National Falls perst de machtige Oranjerivier zich door een nauw, 250 meter diep ravijn, uitgesleten in het massieve graniet. Vlak voor de watervallen heeft de rivier, tezamen met een aantal eilanden en kleinere stroomgeulen, een breedte van ongeveer 3 kilometer. Als het water in de rivier hoog staat, stort er per seconde 405 miljoen liter water in het ravijn, niet alleen via de hoofdgeul maar ook nog eens via 18 kleinere geulen.

Hiermee is de Augrabies Falls de op zes na grootste waterval ter wereld. Vooral in de maanden na de regens (maart/april) kan men de 56 meter waterval in al haar glorie naar beneden zien storten.

Het vallende water maakt enorm veel lawaai en daaraan dankt het gebied de Khoi-naam aukurabis, 'de plaats van het grote lawaai'. In de loop van miljoenen jaren heeft de rivier over een afstand van 15 kilometer een kloof door graniet-gneisslagen uitgesleten. Dit is het grootste, in graniet uitgesleten ravijn ter wereld. De gladde, gepolijste, door water afgesleten wanden zijn stille getuigen van de enorme krachten van de natuur.

In een apart deel van het park kan men safari's rijden. Het Augrabies Falls National Park heeft een totale oppervlakte van 13.600 hectare en ligt in een van de droogste gebieden van Zuid-Afrika, wat tot uitdrukking komt in een soort maanlandschap. De vegetatie is typisch voor de drogere delen van de zuidelijke Kalahari.

Er leven 47 wildsoorten in het park, waaronder de bedreigde zwarte neushoorn, maar deze worden niet vaak gezien. De rotsachtige vlaktes vormen een ideale leefomgeving voor klipspringers en klipdassen. Andere aanwezige soorten zijn springbok, chacma-baviaan, groene meerkat en aardwolf.

Wij hadden echter geen zin meer in een gamedrive na het lange auto zitten en weer terug bij ons ruime chalet, dronken we een G&T als sundowner, maar de muggen plaagden ons zodanig dat we snel naar binnen in de airco verdwenen. We maakten het ook niet laat, want de volgende dag hadden we weer een flinke rit voor boeg.

Dag 4 Kgalagadi Transfrontier Park

Er lagen hele plassen regenwater langs- en op de weg, geen goed teken voor een mooie gamedrive. En dat bleek want op het hele stuk van Twee Rivieren tot Kamqua zagen we buiten een enkele bok, een paar gnoes en natuurlijk de uil dichtbij de ingang, alleen een mooie bruine arend, een martial eagle, en 7 giraffen.

Geen spoor van katten of hyena's. In de vroege ochtend was het nog aangenaam, maar toen de zon weer af en toe doorbrak, werd het benauwd.

We waren rond 12 uur terug in ons chalet, maakten een kleine lunch en namen een frisse douche. Tegen 13.00 uur checkten we uit bij de Kgalagadi Lodge. Eenmaal terug was het maar een kleine 20 km rijden door het Nossob dal naar Ta Shebube Lodge bij Rooiputs.

Geen enkel bordje wees de weg naar de lodge aan de Botswaanse kant van het park en we kwamen daarom eerst uit bij de Rooiputs campsite, heel idyllisch gelegen maar zonder faciliteiten. Het leek er vol bezet.

We werden welkom geheten door een wat oudere, onsympathieke blanke vrouw, die er bovendien niet erg representatief uitzag. We kregen een welkomstdrankje en een briefing. Daarna werden we naar onze chalets gebracht. Prachtig gelegen en van ieder chalet en van de main building uit volop zicht op de waterhole, waar echter geen dier te bekennen was.

Toen wij naar de chalets liepen arriveerden net de andere gasten voor deze avond, een gezelschap van 4 Zwitsers. Wij hadden een bijzonder aantrekkelijk tarief gekregen via Vivian. Maar dit was zonder game drives en zonder drankjes. Gamedriven kunnen we makkelijk alleen, want hun rangers mogen ook niet van het pad af. En in onze auto hadden we nog genoeg drank, die we natuurlijk niet bij de maaltijd konden gebruiken.

Het was wel warm bij- en in de chalets met rieten dak. Na de “high Tea” die alleen bestond uit koffie, thee, een piepklein stukje worteltaart en een mini pizza ter grootte van een Euro munt, gingen we zelf op gamedrive.

We zagen veel gemsbokken, nog meer springbokken, twee jackals, een uil, een cheetah met een kill, jammer genoeg wat ver van de weg af en tenslotte een drietal stokstaartjes.

We namen onze sundowner uit eigen koelkast op de veranda van het chalet en zagen toen dat de zon (aan de andere kant van ons chalet) spectaculair onderging.

Het eten smaakte voortreffelijk alhoewel ietwat karig voor een zoveel sterren lodge. We hadden last van rondvliegend ongedierte en het was ontzettend benauwd. In de verte weerlichtte het weer, maar het kwam niet tot een uitbarsting.

Maar het koelde gelukkig al snel af in het chalet, er was voldoende ventilatie. Die ventilatie hadden de vleermuizen blijkbaar ook ontdekt want volgens Ad zaten er genoeg in het dak. Gelukkig wisten we dat niet toen we naar bed gingen, anders was er van een goede nachtrust niet veel terecht gekomen.