Dag 18 Wederom een mooie dag in Kruger Park

Niemand had zin om weer om 5 uur op te staan en omdat het toch een bewolkte dag zou worden, reden we pas tegen kwart over 7 weg.

Op de route naar Pretoriuskop was bar weinig te zien, een paar giraffen, zebra's, een enkele buffel, kudu's en natuurlijk impala's.

Op de Voortrekker Road zagen we plotsklaps twee honeybadgers langs het pad zitten. Toen wij voorzichtig dichterbij kwamen, moest zo nodig een autootje van Telkom in razende vaart voorbij vliegen, en schoten de dieren verder de berm in. Daar was het gelukkig wat open, zodat we ze nog een poosje konden bekijken.

In Afsaal namen we ons ontbijt. Het was er helemaal opgeknapt, maar de vervelende hornbills vlogen nog steeds rond. Het was wat aan de frisse kant omdat er een behoorlijk windje stond en de zon zich maar zo nu en dan liet zien.

Na het ontbijt zagen we dan eindelijk onze eerste rhino. En op het stuk van de S114 naar de S23 was het weer raak. Er stonden een paar auto's en al snel zagen we waarom. In een boom tegen hoge rotsen aan hing een kleine luipaard. Volgens de omstanders was er nog ergens een moeder en nog een jong, maar die hebben we niet kunnen ontdekken. We zijn daar ruim een uur gebleven, we hadden mooi zicht en er werd niet "geduwd". Het luipaardje kwam een keer naar beneden, maar kom even later helemaal terug naar de top, tussen het dichte bladerdek. Op dat moment hoorden we een aantal kudu's een alarmcall geven, en wij dachten dat de moeder misschien was terug gekomen. We gingen een kijkje nemen, maar dit bleek loos alarm. We posteerden ons weer op een goede plek totdat de luipaard andermaal naar beneden kwam, over en even achter de rotsen verdween, weer te voorschijn kwam en tenslotte in het struikgewas verdween. Fantastisch.

Een eind verder zagen we twee lelijke ground hornbills, en eenmaal terug op de mainroad vlakbij Nkuhlu zag Ad niet dat een olifant uit het struikgewas kwam die van plan was de weg over te steken. De olifant gaf luid trompetterend te kennen dat hij niet blij met ons was.

Op de plek van de kudu kill lagen nu veel meer meer leeuwen dan we gisteren gezien hadden. Van de kudu was weinig meer over en de leeuwen lagen te slapen, niet echt goed zichtbaar vanaf de weg. Voorbij de picknickplaats zagen we een aantal leeuwen op een zandbank en in het riet bij de rivier liggen. Het was de troep van de buffelkill, want dat was slechts een paar honderd meter verder. Het geraamte van de buffel was helemaal schoon, in het struikgewas waren gieren bezig de laatste restjes weg te werken.

Nog een familie banded mongoose, heel grappig om te zien en ontzettend veel impala's zo op het eind van de middag.

Op de S1 naar Phabeni Gate zagen we nog twee keer rhino's (in totaal 3 stuks), allemaal wat ver van de weg af. Maar wij hadden de Big 5 in een dag gezien, wat wil een mens nog meer.

Dag 17 Dagje Kruger Park

We waren vroeg op en toen we bij de Phabeni Gate stonden was het net 6 uur en nog donker. Ook nu weer controle op alcohol en ID's.

Er was op het eerste stuk weinig te zien, wat zebra's, impala's, warthogs, een grysbok, een bushbok, en een enkele olifant. Ook rond Skukuza weinig tot niets. Pas bij de Sabie rivier werd het wat levendiger. Totdat we op een file stootten, we reden wat naar voren in een dubbele rij en hoorden dat er een buffel was buit gemaakt door een grote leeuwentroep. We zagen een grote mannetjesleeuw, een paar kleintjes, veel vrouwtjes en een enorme buffel. Omdat we vanaf onze plek niet echt goed zicht hadden, het licht bovendien nog niet optimaal was, en omdat we wisten dat ze er op de terugweg ook nog wel zouden liggen, besloten we door te rijden.

We namen het Salitjespad aan de overkant van de Sabie, maar behalve buffels, zebra's, impala's, warthogs, een grysbok en een bushbok en wat mooie vogeltjes was er weinig spectaculairs te zien. Het was half bewolkt, niet koud, maar toen we bij de Mlandozi picknickplaats buiten op de hoge heuvel met zicht op de gelijknamige dam uitstapten, merkten we wel dat er behoorlijk wat wind stond. Ons ontbijt smaakte weer uit de kunst en voldaan reden we verder richting Lower Sabie. Daar gingen we nog een stukje verder naar het zuiden, richting Crocodile Bridge en langs de rivier was het drukker. Giraf, nijlpaarden, olifanten, een grote kudde buffels en fish eagles. Maar verder hele stukken niets. Terug bij Lower Sabie maakten we een sanitaire stop en namen een drankje op het terras van Mugg & Bean met zicht op de rivier. We zagen een giraf naar het water lopen, waar een kudde nijlpaarden stond te zonnebaden. Die doken bij nadering van de giraf van schrik meteen het water in. Heel grappig om te zien! Terwijl even later bij de Sunset Dam de nijlpaarden midden tussen enorm grote krokodillen lagen!

Een klein stukje verder stonden wat auto's, er bleek een luipaard onder op de oever van de rivier te liggen. Na wat heen en weer gemanoeuvreer, hadden we uiteindelijk zicht op de slapende luipaard. Na een tijdje ging het dier verliggen en konden we wat mooiere foto's maken. Het was echter onrustig en op een gegeven moment kwam het richting talud. We zaten er helemaal klaar voor, inde veronderstelling dat het dier de hoge oever op zou klimmen en bij ons in de buurt de weg zou oversteken. Maar we hadden het mis, er kwam niets naar boven en wij waren het spoor bijster. Maar we bleven volhouden, diverse auto's stopten en op de vraag waar wij naar keken, zeiden we eenvoudigweg: "naar niets". Ons geduld werd beloond, want de luipaard kwam opnieuw in zicht en liep na een poosje richting rivier, het hoge riet in. Maar wat weer een fantastische sighting.

Even verder lagen twee leeuwen boven op een rots te soezen in de zon, niet de beste locatie voor ons om een foto te maken. Een paar honderd meter lag de rest van de troep, een stuk of 5 leeuwen, ook boven op een rots.

Maar het werd nog gekker, een kilometer of acht verder richting Nkuhlu uit, lag een troep leeuwen vlak langs de weg met een gekilde kudu. Het was daar dringen en toen we er eindelijk vlak voor stonden, scheen de zon net op dat moment en we hadden het licht tegen.

We hielden een plaspauze bij Nkuhlu en enkele kilometers verder kwamen we andermaal bij de buffalo kill. Het was er een drukte van jewelste. We moesten op de 3e rij langs rijden en weer omkeren. En we kregen maar een paar minuten de kans om wat foto's te maken. De leeuwen waren allemaal uitgeput van het eten. De twee mannetjes lagen hijgend met de kop op het kadaver te soezen, de jongere leeuwtjes waren nog wel fanatiek aan het vlees aan het trekken. Een enorm wijfje hield alles in de gaten. Op de achtergrond nog een paar leeuwen, die al met de poten in de lucht lagen uit te buiken.

Toen onze beurt voorbij was, moesten we vaart zetten om op tijd bij de gate te zijn. Omdat er geen doorkomen aan was, besloten we om te rijden via de brug en de andere kant van de Sabie en de Sand (meer dan 30 km om), maar we redden het net. Vijf minuten voor tijd waren we door de Paul Kruger Gate. In het donker moesten we toen de 40 km terug naar Hazyview rijden.

Na het opruimen en het eten waren we allemaal doodmoe van de enerverende dag. We keken nog naar een aflevering van Overspel en gingen daarna gelijk naar bed.

Dag 15 en 16 Lekker relaxen

26 juli

Vandaag een rustdag, het had geen zin om met dat mooie weer op een zaterdag Kruger Park in te gaan, in de weekenden is het vaak file rijden.
De zon scheen en het was al vroeg warm, het werd uiteindelijk weer 31 graden. Toen de schoonmaakster arriveerde zaten wij nog te ontbijten, we zijn daarna maar vlug nog wat vergeten boodschappen gaan halen.

We zagen Ina en Johann, het stel uit Robertson dat we vorig jaar hebben leren kennen. Zij hebben hier ook een timeshare. Ze kwamen eind van de middag gezellig een wijntje drinken en een hapje mee eten van de braai. Er was saté (van varkenshaas en ossenhaas), boerewors, oepsies, aardappelsalade, gemengde sla, stokbrood en natuurlijk satésaus. Ina bracht nog een zelfgemaakte spinazie en kaas quiche mee. Wat hebben we gesmuld. En het was nog zo warm dat we tot een uur of 8 in het t-shirt buiten konden zitten!

27 juli

Ook vandaag een rustig dagje, na het ontbijt zijn we naar Nelspruit gereden waar we in de Waterfall Mall eerst levensmiddelen gehaald hebben, om vervolgens koffie te drinken en wat te shoppen in de nieuwere mall langs de oude N4. Het was ondanks de weersvoorspellingen mooi weer, wel een stuk koeler dan de voorgaande dagen, maar volop zon en 22-23 graden.

Eenmaal weer thuis nog buiten op het terrasje lekker kunnen eten en daarna een tweetal afleveringen van de tv serie bekeken.

Dag 14 Van Hoedspruit naar Hazyview

We hadden onze plannen om pas later uit te checken gewijzigd. Dit omdat Sue al om 8 uur langs zou komen om de lakens op te halen en daarna met de loodgieter. We zaten dus rond die tijd gedoucht en aangekleed aan het ontbijt, maar er kwam niemand. Om half 10 stond de loodgieter voor de deur, en omdat wij snel daarna alles ingepakt hadden, namen we afscheid van Sue en villa Blaaskans.

We hadden besloten via de Panoramaroute te rijden, een beter, zij het wat langer alternatief voor de R40, die bij Bushbuckridge door een "rural area" loopt, met veel mensen en dieren op de weg, en veel potholes in de weg. Het was een stralende dag en het beloofde warm te worden. Dat merkten we toen we bij het uitzichtpunt van The Three Rondavles stonden, zelfs op 1700 meter was het 23 graden! Het was er behoorlijk druk, en het viel op dat er zoveel Fransen bij liepen. Bij het volgende uitkijkpunt was het een heel stuk rustiger, Bourke's Luck Potholes sloegen we maar over, zo ook de Berlin Falls. Bij God's View kon je niet veel zien van dit goodelijk uitzicht, het dal hing vol smog van de rook. We stopten daarom niet meer bij God's Window, want dat was van hetzelfde laken een pak.

In Graskop namen we bij Harrie's Pancakes een lekkere appelpannenkoek. En via de Kowyn's pas daalden we af naar het Laagveld, waar de temperatuur direct naar 31 graden opliep! En dat midden in de winter. Bij Perry's Bridge kwamen we erachter dat het Belgische bakkertje zijn biezen had gepakt. Er zat nog wel een "bakker" in het zaakje, maar met niet half de sortering van weleer. Wat een tegenvaller.

Rond een uur of drie konden we inchecken bij Kruger Park Lodge, onze unit was gerenoveerd met nieuwe vloeren, nieuwe vloerbedekking in de slaapkamers, nieuwe gordijnen en lampen, een granieten aanrechtblad, en en buiten een nieuwe braai. Ook de bank was opnieuw overtrokken in een vrolijk kleurtje, en er lag een vloerkleed op de grond bij het zitje. Ook de badkamers zagen er een stuk aantrekkelijker uit. Een hele verbetering maar of dat nu zoveel gekost kan hebben, is maar de vraag.

Nadat we alles naar binnen gesjouwd hadden, kwam Martha ons gedag zeggen. Ze had haar zoon bij zich, die in training was als poetsman! Ze was blij ons weer te zien.

Het wijntje in het late zonnetje smaakte overheerlijk. En zo ook de spaghetti naderhand. Weer twee afleveringen bekeken van Overspel en daarna was het tijd voor bed.

Dag 13 Ad's 65e verjaardag

Op deze bijzondere dag (Ad 65 jaar) kregen we tijdens het ontbijt bezoek van Sue. Ze legde uit waarom de wifi niet werkte, de koelkast op sterven na dood is, en de lampjes in onze slaapkamer maar bleven flikkeren (kortsluiting op die groep).

Daarna gingen Ad en Vivian naar het dorp om gebak en broodjes te halen en de gasfles te laten vullen. Het beloofde weer een warme dag te worden want toen we buiten zaten met de koffie was het al bloedheet in de zon.
Rond twee uur, nadat we de broodjes verorberd hadden, reden we naar Kapama, een groot private game reserve, hier bijna "net om de hoek". We kregen daar een avond gamedrive met aansluitend diner kado van Vivian en Sylvia als verjaardagsgeschenk! Viv had dit voor een mooi (maar eigenlijk nog erg duur) prijsje geregeld. We werden ontvangen in de River Lodge, de grootste van de in het reservaat aanwezige lodges. Kregen een drankje en uitleg over het verloop van de dag. Met Freedom en Ringo, onze respectievelijke privé ranger en tracker gingen we eerst op pad om een site inspection te doen bij alle lodges.
De eerste was Buffalo Camp, een kleine en intieme lodge, helemaal in Afrikaanse stijl met accommodatie in ruime tenten, die in een grote kring rondom het centrale gedeelte lagen. Jammer genoeg waren alle tenten bezet, we konden daar dus geen kijkje nemen.
De volgende lodge was Karula. Heel modern en super de luxe. Hier werden we als arriverende gasten verwelkomd, we kregen een verfrissingsdoekje en alweer een drankje aangeboden. De lodge lag aan een rivier (de Klaserie) en alle suites keken daar op uit. Zo ook de main building en de prachtige nieuwe "bibliotheek" met open haard, een groot TV scherm en twee Apple computers. In alle lodges was gratis wifi aanwezig. Ook hier waren alle suites weer bezet. De laatste in de rij was Southern Camp, ook een iewat grotere lodge, modern, maar niet zo ultra modern als Karula Camp. Hier kregen we "High tea" aangeboden, maar omdat de tijd begon te dringen, konden we daar niet lang blijven. Hier mochten we wel de enige suite bekijken die leeg stond. Mooi en luxe, met alle comfort die men zich maar wensen kon.

Daarna begon onze eigenlijke gamedrive. Onderweg naar de lodges hadden we alleen wat kudu's, warthogs, giraffen en impala's gezien, het was toen dan ook nog veel te heet.
In het begin van de gamedrive zagen we ook alleen maar weer kudu's en giraffen, totdat we op een olifant stuitten, een nog jonge bull. Hij stond vlak langs het lad, en het is toch leuk om dan zo dichtbij in een open jeep te zitten.

De volgende vangst was een drietal leeuwen, die in de ondergaande zon op een open veld lagen, moeder en twee jongen (circa 9 maanden) waarvan er eentje een mannetje was. Die lag wat afzijdig van de andere twee. We merkten dat men iedere keer met niet meer dan twee jeeps bij een sighting stonden. Want er reden wat jeeps rond in dit reservaat. Alleen River Lodge had al 22 auto's vertelde Freedom!

De zon was helemaal onder toen onze beurt bij de leeuwen voorbij was. Bij de rivierbedding stonden wel 8 giraffen, altijd een mooi gezicht in de schemering. Via de radio hoorde Freedom dat er die in die buurt nog een volwassen mannetjes leeuw rondliep. We konden dus niet stoppen voor een sundowner. Na een rondje gereden te hebben, zagen we die indrukwekkende mannetjesleeuw op onze jeep afstappen. Het was inmiddels al helemaal donker, en hij werd beschenen door het spotlight van Ringo. Een prachtig dier, en al helemaal als hij zo dichtbij passeert. Hij verdween in de bosjes, maar de rangers kennen dit relatief kleine gebied natuurlijk (in verhouding tot bijvoorbeeld Kruger Park natuurlijk) op hun duimpje, Freedom en nog een andere ranger maakten een rondje en warempel, daar kwam Big Daddy weer aanlopen op het pad. Hij begon gelijk daarna te brullen, een geluid dat door merg en been heen gaat! Dit, volgens Freedom, om andere mannetjes te laten weten dat dit zijn territorium is. Nog indrukwekkender werd het, toen hij, al brullende, tussen de twee jeeps in liep. We zagen een paar Japanners in de andere auto heel angstig kijken, ze hebben het vast in hun broek gedaan! Het was een geweldige sighting, die je natuurlijk in Kruger Park, op een eigen gamedrive in een dichte auto niet mee kunt maken.

Tijdens de sundowner (in het donker) kwamen vier giraffen nieuwschierig als ze zijn, vlak langs ons lopen,ondertussen kijkend met hun lange nekken wat die vreemde wezens daar nu aan het doen waren! Ze voegden zich op enige afstand bij de grote kudde. In het donker zagen we daarna niets meer, op een civet kat na, die al in de bush verdwenen was, toen wij naderden. Wel zagen we het gevlekte vel nog in het licht van de schijnwerper.

Weer terug in River Lodge werden we ontvangen door de manager van dat kamp die ons persoonlijk een rondleiding gaf. De River Lodge wordt voornamelijk gebruikt voor grote groepen, ze hadden dan ook een heel groot aantal kamers in de mainbuilding, waarvan we niet onder de indruk waren. De Spa suites lagen een stuk verwijderd van de main building waardoor je toch een beetje meer "safari gevoel" kreeg. Ze waren bovendien nieuwer en len ruimer. De Spa ruimte met het mooie buitenbad tenslotte zag er mooi uit. Wat ons opviel dat het in iedere lodge zo on-afrikaans schoon en goed onderhouden was!

Het diner werd geserveerd in de boma en bestond uit een buffet en Freedom zat bij ons aan tafel. Het eten was goed, maar het was er een drukte van jewelste. Ondanks dat zag het er wel gezellig uit met het vuur. Ad werd nog in het zonnetje gezet door een zingende keukenbrigade en kreeg een minitaartje aangeboden met één kaarsje erop. Rond 9 uur waren we weer thuis, allemaal moe van de buitenlucht!

Dag 12 Blyderivierspoort en Agatha

De zon was alweer van de partij toen we besloten op te staan, het vrachtwagentje met kakelende mannen op weg naar het werk bij de airstrip was ook al voorbij gekomen. We namen gelijk een douche in de veronderstelling dat vanmorgen de cleaning ladies al vroeg voorbij zouden komen. Toen die er na het ontbijt nog niet waren, hebben we Sue gebeld en gelijk alle kleine mankementen doorgegeven. Waarna we vertrokken naar de Blyde Rivier Poorts dam, op weg naar de uitgang reden we bijna op 2 giraffen die vlak langs het pad aan de blaadjes van een boom stonden te snoepen.

Op weg naar boven in het natuurreservaat stonden in een bocht een paar kudu's waarvan er eentje een beetje mank liep. Helemaal boven lag het informatiecentrum en het viewing deck, vanwaar je een prachtig uitzicht had op de dam en de omringende bergen. We konden niet de plek ontdekken waar je helemaal boven bij het viewpoint van de Drie Rondavels naar beneden op de dam kon kijken. We liepen het paadje naar beneden en dronken daar op een grote rots ons kopje koffie. Het was er ongelooflijk stil en mooi.

Op de terugweg bezochten we de Silk Farm, waar niet alleen een winkeltje met mooie zijden producten maar ook een leuk klein restaurantje was. Volgens Sue kon je daar heel goed lunchen op een zondag. Maar dit was restaurant was ons doel niet, we hadden tijdens de koffie besloten naar Agatha te rijden, naar de Coach House, om oude herinneringen op te halen. Zo gezegd, zo gedaan, al viel de afstand wat tegen. We werden warm onthaald, want zo te zien waren wij de enige gasten. Desondanks konden we op verzoek kiezen van de grote kaart, want we waren niet dat hele stuk gereden voor een salade of een baguette.

We kregen heerlijk vers brood, de wijn kwam van Allee Bleu uit Franschhoek en de lamb curry smaakte voortreffelijk! Na afloop moesten we natuurlijk het nougatfabriekje in. De nougat van The Coach House is in heel Zuid Afrika bekend!

Terug reden we via Gravelotte, een heel wat betere weg. We kochten bij een van de vele kraampjes nog verse sinaasappelen en mandarijnen en waren net voor het donker werd weer thuis.

Dag 10 Dagje Kruger Park

Vanmorgen heel vroeg uit de veren en ondanks dat waren we niet voor half 7 bij de Orpen Gate. Daar deden ze, zo leek het wel, aan een stiptheidsactie. Onze auto werd 2 x gecontroleerd op alcohol en wapenbezit. De dame bij het inchecken liet ons 5 minuten voor niets wachten, want toen kwam ze met de mededeling dat Wild Card bezitters ook bij de eigenlijke toegangspoort konden inchecken. Daar zat iemand achter de computer die ooit de eerste prijs moet hebben gewonnen in traagheid. Enfin rond 7 uur waren we dan toch eindelijk binnen!

We werden gelijk begroet door zebra's, giraffen, impala's en een paar olifanten. Daarna was het erg rustig. Bij Bobbejaanskrans, waar je vanaf een hoogte een mooi uitzicht hebt over het "veld", namen we een kop koffie met een peperkoekje. We raakten aan de praat met een man uit Kaapstad die twee Nederlandse meiden bij zich had. Zij hadden rond half 7 op dezelfde weg die wij gereden hadden, niet alleen een luipaard over zien steken, maar ook twee leeuwen. Dat was balen voor ons!

We reden daarna door naar Satara en namen het beroemde S100 pad, dat oostwaarts langs een rivier loopt. Op het eerste stuk was het ongewoon rustig, in feite geen enkel dier te zien. Toen kwamen de impala's, gevolgd door waterbokken, kudu's, zebra's, wildebeest en een enkele giraf. Het was warm ondanks het feit dat de weerman koel weer had aangekondigd. Plotsklaps zagen we een cheetah uit het hoge gras naar het pad lopen. Ze ging aan de rand van het pad zitten om te wachten op haar schattige kleuter, die zich even later bij haar voegde. Wij stonden, met nog een andere auto, gelukkig vooraan. Ze gingen samen midden op pad zitten, waarna de moeder wegliep in het hoge gras aan de andere kant van het pad. Het kleintje bleef nog even en rolde zich helemaal om in het warme zand. Daarna kwam zij/hij door het gras langzaam op onze auto toelopen. We konden mooie foto's maken, al onze eerdere frustraties waren weer verdwenen en de dag kon al bijna niet meer stuk. Niet wetende wat er nog voor ons in het verschiet lag!

Het uitgebreide ontbijt op de Nwanetsi picknickplaats (klaargemaakt op onze nieuwe schotel) smaakte heerlijk in het zonnetje (ca. 23 graden). We besloten er maar een dag van te maken en namen daarna vanuit de hoofdweg het pad langs de Nwaswitsontso rivier. Er zat echter helemaal geen water in en we vreesden het ergste. Maar we bleven gelukkig veel dieren zien, waaronder verschillende keren giraf, nyala, impala, waterbok, zebra, steenbokje, buffels, bateleur, saddlebilled stork, wolnek storks en olifanten. Ook kwamen we voorbij een doodgereden steenbokje. Zo zielig! Gelukkig zien we zoiets heel erg zeldzaam.

Op de Muzandzeni picknickplaats stopten we even om de benen te strekken, er vlogen ontzettend veel lastige hornbills en starlings rond, daar hadden we tot nu toe helemaal geen last van gehad.

We waren het turen allemaal een beetje moe toen we op de hoofdweg aankwamen tussen Satara en Orpen. Totdat een tegenligger ons vertelde dat circa 3 kilometer verder een drietal luipaarden bij- en in een boom zaten.

Ad zette er meteen vaart in, en de 3 km bleken er wel 5 te zijn. Maar de plek konden we niet missen want er stonden verschillende auto's. We zagen in de gauwigheid een paar vlekken in de boom en wat vlekken op de grond, daarna sloten we aan in de rij, waar vandaan we in eerste instantie helemaal niets zagen. Toen wij aan de beurt waren, wat dichter naar het gat in het struikgewas toe, zagen we inderdaad een luipaard op een tak in de boom hangen. Het dier lag te slapen en vanuit deze positie zagen we slechts een poot en een stukje kop. Van de grotere slapende kat op grond ook alleen maar vlekjes. De man in de auto tegenover ons, probeerde maar duidelijk te maken waar de derde luipaard in de boom zat, maar die konden we door het dichte struikgewas echt niet zien.

Totdat dat onzichtbare luipaardje begon te bewegen en in de richting van de andere begon te klimmen. Iedereen hield de adem in, want dat was een fantastisch schouwspel. En ja hoor, ook "ons" luipaardje werd wakker. Zij/hij bekeek ons en de hele rits auto's heel intens en geïnteresseerd (vooral als de camera's klikten bewogen de oortjes iedere keer) en we konden prachtige foto's maken. Op een gegeven moment zaten ze samen, dicht bij elkaar op de boomtak voor de opening in het struikgewas. Er werd nog wat geklommen en gesprongen, een beetje gestoeid, ze likten elkaar en toen kwamen ze naar beneden. De laatste sprong leek een uitdaging te zijn want slechts een van hen waagde de sprong, terwijl de moeder, inmiddels ook rechtop, nauwlettend toekeek. De andere durfde blijkbaar niet en klom weer omhoog, steeds gadegeslagen door de twee beneden. Toen de durfal uitgebreid begroet was door de moeder, klom die andermaal in de boom. We konden er eigenlijk niet genoeg van krijgen. We hadden al eerder fatsoenshalve te kennen gegeven dat we anderen ook een kans wilden geven op onze "eerste rang plek", maar niemand wilde vooruit of achteruit zetten, bang dat onmiddellijk zijn plaats ingenomen werd door iemand anders. We konden geen kant op en daarom waren we in staat alles "noodgedwongen" te blijven volgen vanuit onze prime position. Tenslotte hebben we toch maar doorgeduwd. We hadden honderden foto's, waarvan natuurlijk de eerste opnames gelijk de prullenbak in konden. Maar er bleven genoeg prachtige foto's over van deze unieke sighting.

Thuis hadden we met vereende krachten zo de nasi goreng in elkaar gezet. Een fluitje van een cent op de nieuwe skottelbraai volgens Ad. Het werd die avond veel kouder dan enige vorige avond, het was dan ook helemaal helder geworden in de loop van de dag. Na het uitzoeken van de foto's, een kop thee en een glaasje wijn, kropen we onder de wol.

Dag 9 Rundum hause

Na een heerlijke nacht zijn we rond 8 uur gaan ontbijten. Het was nog te frisjes om dat buiten op het terras te doen. Er werden daarna wat huishoudelijke klusjes gedaan, er waren van allerlei kleine dingen die wat aandacht vroegen. Ad en Vivian hebben samen de Weber braai en het droogrek buiten gerepareerd, de draden hingen er eerder erg slapjes bij. Ook kreeg Ad de verwarming van het zwembad weer aan de gang.

Tegen koffietijd was het wel lekker buiten, al was het een stuk minder warm dan de dagen ervoor. Toch was gelukkig de zon regelmatig van de partij (ca. 21 graden).

Halverwege de middag hebben we heerlijk gebraaid, met saté, kippenpootjes, brood en een grote bak sla. Bij het eten kregen we weer gezelschap van een nyala moeder met jong.

Na het eten reden we een rondje over de estate, men mag vrij rondrijden in het bushgedeelte. We passeerden daarbij twee dammen, vol met water, maar op een paar impala's na, die nogal schichtig waren, was daar verder niets te zien. Onderweg zagen we nog kudu's en een giraf. Net voor het donker waren we weer terug en begonnen aan de voorbereidingen voor de tocht naar Kruger Park morgenvroeg. Hoedspruit ligt op ruime afstand van de Orpen Gate, voor ons heel ongewoon omdat we vanuit Kruger Park Lodge altijd in een paar minuten bij de Phabeni Gate zijn.

Tenslotte bij een wijntje nog een tweetal afleveringen van Overspel bekeken op de laptop.